Բովանդակություն
Ամենաընթերցվող

  • ԶԱՔԻՐ ՀԱՍԱՆՈՎ. «ԱԴՐԲԵՋԱՆԱԿԱՆ ԲԱՆԱԿԸ ՀԱՇՎԱԾ ՕՐԵՐԻՆ ՀԱԿԱՌ ...
  • Հիքմեթ Հաջիև. «Փաշինյանն իր հայտարարություններով խախտու ...
  • Թուրալ Գյանջալիև. «Ադրբեջանցիներն ու հայերը կկարողանան ...
  • Եվգենի Միխայլով. «Ադրբեջանական բանակը՝ իր մարտունակությ ...
  • «Հակամարտությունը պետք է կարգավորվի Ադրբեջանի միջազգայն ...
  • Նասիմի Աղաև. «Հայաստան. Մշակութային ցեղասպանություն, ժխ ...
  • Զաքիր Հասանով. «2016թ. նրանք զանգահարեցին Սերգեյ Շոյգու ...
  • Լեռնային Ղարաբաղի ադրբեջանական համայնքը դիմել է ՄԱԿ-ի հ ...
  • Հրանտ Բագրատյան. «ՀՀ Վարչապետի հերթական սուտը»
  • ԱԴՐԲԵՋԱՆԻ ՆԱԽԱԳԱՀ. «ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՄՇՏԱՊԵՍ ՓՈՐՁՈՒՄ Է ՓՈԽԵԼ` ...
  • Օրացույ
    «    Июль 2020    »
    ПнВтСрЧтПтСбВс
     
    1
    2
    3
    4
    5
    6
    7
    8
    9
    10
    11
    12
    13
    14
    15
    16
    17
    18
    19
    20
    21
    22
    23
    24
    25
    26
    27
    28
    29
    30
    31
     
    Կարծիք
    Վիճակագրությո



    Flag Counter

    Հայաստան`երկիր առանց ապագայի

    Վերահսկվող տնտեսություն, մարդու իրավունքների ոտնահարում և Ադրբեջանի հետ պատերազմ սկսելու ռիսկ` այս ամենն ամեն տարի տասնյակ հազարավոր հայերի մղում է լքել իրենց հայրենիքը: Նրանք, ովքեր մնում են, հուսալքված են: Չնայած ամեն ինչին` երկրում տեղի են ունենում քաղաքացիական շարժումներ, որոնք փոփոխության ինչ-որ նշույլ են հաղորդում:
    Հայաստանի մայրաքաղաքի թաղամասերից մեկում` մի աննկատ փողոց: Տասնյակ մարդիկ համբերատար սպասում են իրենց հերթին: Նրանց առջև երկու սպա է կանգնած, և կա ցուցանակ` հայերենով և ռուսերենով, որտեղ նշված է` այստեղ է գտնվում ռուսական միգրացիոն ծառայությունը: Այս մարդիկ քանի ժամ է` կանգնած են արևի տակ`մուտքի արտոնագիր ստանալու և Ռուսաստան աշխատանքի մեկնելու հույսով: Մթնոլորտը լարված է, և միգրացիայի ենթակա թեկնածուները հրաժարվում են մեր հարցերին պատասխանել:
    1991 թվականին Հայաստանն անկախ հռչակելու պահից ի վեր երկիրը լքել է ավելի քան 1 միլիոն մարդ:
    Սարգիսը (իրական անունը չէ) միակն է, ով համաձայնեց խոսել մեզ հետ, բայց միայն այն բանից հետո, երբ մենք հեռացանք հերթից և խոստացանք գաղտնի պահել իր իսկական անունը:
    «Ուզում եմ Հայաստանից գնալ ոչ հաճույքիս համար: Այստեղ իրավիճակը անտանելի է:Ես խոհանոցներ եմ պատրաստում և քիչ գումար եմ աշխատում: Ռուսաստանում կկարողանամ աշխատել այնքան, որ կերակրեմ ընտանիքիս»:
    Նա շատ լավ գիտակցում է, որ հազիվ թե կարողանա իր ունակություններին հարմար աշխատանք գտնել: Ներգաղթել ցանկացողներին հիմնականում աշխատանք են առաջարկում շինարարության ոլորտում, այն էլ` հիմնականում Սիբիրում:
    2010 թվականին գրեթե 2000 հայ արդեն օգտվել են այդ ծրագրից, որը թողարկել են ռուսական իշխանությունները` երկրի ժողովրդագրական խնդիրն իրենց օգտին լուծելու նպատակով: Այնուամենայնիվ, այս ծրագրին մասնակցում են քչերը:
    Երկիրը կորցնում է իր բնակչությանը
    irevanaz.comԼավատեսական կանխատեսումներով` 50 տարի անց երկրի բնակչությունը կկրճատվի 100-200 հազարով. Գագիկ Եգանյան
    Հայաստանի միգրացիոն ծառայության ղեկավար Գագիկ Եգանյանի տեղեկացմամբ` 2010-ին երկրից ընդհանուր թվով 28,960 մարդ է գնացել: Իսկ եթե հաշվի առնենք, որ Հայաստանի բնակչությունը պաշտոնապես 3.1 մլն է (իրականում այն 3 միլիոնից պակաս է), յուրաքանչյուր մարդու գնալը մեծ կորուստ է: Ամեն դեպքում, այս բարձրաստիճան պաշտոնյան չի խոսում մասսայական արտագաղթի մասին, նա միայն ասում է` «իրավիճակն անհանգստացնող է»:
    Ժողովրդագիր (դեմոգրաֆ) և տնտեսագետ Ռուբեն Եգանյանը, ով ՄԱԿ-ի հանձնարարությամբ աշխատում է հայերի ժողովրդագրական խնդրի վրա, գծում է շատ տխուր պատկեր:
    «Լավատեսական կանխատեսումներով` 50 տարի անց երկրի բնակչությունը կկրճատվի 100-200 հազարով: Առավել իրատեսական սցենարով` այդ թիվը կհասնի 500-600 հազարի: Վատատեսական կանխատեսումների մասին նույնիսկ չեմ ուզում խոսել»:
    Հաշվի առնելով եվրոպական վիզա ստանալու դժվարությունները` արտագաղթողների մոտ 80%-ը մեկնում է Ռուսաստան:
    Ռուբեն Եգանյանը համարում է, որ «ռուսների կողմից հայերի ընդունելությունը միանշանակ չէ: Այն բավական վատացել է: Ռուսաստանի կառավարությունն էլ անբարյացակամության դեմ պայքարելու ցանկություն չունի: Նրանք նույնիսկ այն օգտագործում են բնակչության ուշադրությունը ներքին խնդիրներից շեղելու համար: Չնայած ամեն ինչին` հայերը, ամեն դեպքում, շարունակում են աշխատել Ռուսաստանում»:
    Հայաստանում տիրող տնտեսական, սոցիալական և քաղաքական լճացումը հաստատում է այս մասնագետի խոսքը: Միջին աշխատավարձը 120,000 դրամ է, այսինքն` մոտ 235 եվրո: 2008-2010 թթ. աղքատության սահմանագծին են հայտնվել 270,000 մարդ (այսինքն` բնակչության մեկ տասներորդ մասը):
    Օլիգարխների հանրապետություն
    Ըստ կառավարության անդամներից մեկի վկայության` գործազուրկների թիվը երկրում 30%-ից ավելի է` այն դեպքում, երբ այն պաշտոնապես կազմում է 6%-ից ոչ ավելի: Նույնիսկ Հայաստանի տնտեսական աճը, որը համաշխարհային բանկի տվյալներով` 2012թ.-ին կարող է հասնել 7%-ի, չի կարող վերածնել դիտորդների հույսերը:
    Ինչպես կարծում է միջազգային հարաբերությունների և Հայաստանի մասին մի քանի գրքերի հեղինակ Գ. Մինասյանը` «Տնտեսական աճը բավարար չի լինի բնակչության կյանքի վրա դրականորեն ազդելու համար: Որպեսզի հայերը իրոք կարողանան դրանից էական օգուտ քաղել, այն պետք է ամենաքիչը կազմի 10%: Բանն այն է, որ տնտեսությունը գտնվում է օլիգարխների ձեռքում, իսկ երկիրը քայքայում են սև շուկան և կաշառակերությունը: Հարկային վճարումները աննշան են»:
    Իրականում մի խումբ հայ և ռուս գործարարներ իրենց ձեռքում են պահում տնտեսության ամբողջական բնագավառներ: Ըստ տեղի Արտադրողների միության ներկայացուցչի` վերջին տասը տարվա ընթացքում օլիգարխները թաքցրել են գրեթե 200 մլն դոլար: Բացի այդ` երկրի քաղաքական և տնտեսական վերնախավի սերտ կապերը Transparency International-ի վարկանիշային ցուցակում Հայաստանին կանգնեցրել են կաշառակերության 129-րդ տեղում` հնարավոր 182-ից:
    irevanaz.comՌուբեն Հայրապետյանը կենդանի վկայությունն է այն բանի, ինչ քաղաքագետ Մինասյանը անվանում է «օլիգարխների հանրապետություն»: Գործող իշխանությունների մերձավոր այս գործարարը կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում ծխախոտի, գազի, տեքստիլ և հյուրանոցային բիզնեսներում: Նա նույնիսկ եղել է խորհրդարանի պատգամավոր, սակայն իր ռեստորաններից մեկում տեղի ունեցած սպանության պատճառով ստիպված է եղել հրաժարական տալ:
    Զոհի հարազատները դժգոհ են, որ նրան չեն հարցաքննել որպես կասկածյալի:
    «Մեզ շատ շուտով ընտրություններ են սպասվում, և այսպիսի ֆինանսական հնարավորություններ ունեցող մարդու կորուստը, ինչպիսին է Ռուբեն Հայրապետյանը, ռեժիմի համար բազմաթիվ դժվարություններ կբերեր»,- պնդում է ակտիվիստ Զառա Հովհաննիսյանը:
    Դատարանների ոչ բավարար անկախությունը և մարդու իրավունքների ոտնահարումը նույնպես անդրադառնում են բնակչության վրա:
    «Հաճախ մեղքի ընդունումը ուժի գործադրմամբ են ստանում, իսկ չինովնիկներին երբեք չեն հետապնդում: Տուժածները վախենում են վատացնել իրենց վիճակը և չեն դիմում դատարան: Ամեն դեպքում` նման գործերի վերաբերյալ արդար քննության սպասելն անիմաստ է»,- ասում է Հայաստանում Մարդու իրավունքների միջազգային ֆեդերացիայի գլխավոր քարտուղար Արտակ Կիրակոսյանը:
    Բացի այդ` պետական ապարատի դաժանությունը ամբողջ էությամբ երևաց 2008թ.-ի մարտին կայացած նախագահական ընտրություններից հետո, որի ժամանակ հաղթեց գործող նախագահ Սերժ Սարգսյանը:
    Իրավապահ մարմինները ճնշեցին ընդդիմության ցույցերը, որոնք պահանջում էին անցկացնել նոր ընտրություններ: Բախումների հետևանքով զոհվեց առնվազն ութ մարդ, այդ թվում` նաև մեկ ոստիկան:
    2011թ.-ին ավելի քան 3600 հայեր հայց են ներկայացրել Ֆրանսիա` ապաստան ստանալու համար, քանի որ, նրանց խոսքերով, խուսափում են իշխանությունների բռնաճնշումներից:
    Միգրացիոն ծառայության ղեկավար Գագիկ Եգանյանը իր հերթին վստահ է, որ այդ մարդիկ պատմություններ են հորինում կտտանքների մասին, որպեսզի ապաստանի իրավունք ստանան, քանի որ այլ կերպ երբեք չեն կարող վիզա ստանալ:
    Ինչ էլ որ լինի` Պետական խորհուրդը դրա հետ համաձայն չէ: 2010թ.-ին այն ժամանակավորապես Հայաստանին դուրս է հանել անվտանգ երկրների ցուցակից` հաշվի առնելով բռնությունը, որի զոհերն են դառնում ընդդիմադիրները:
    Այս ամենի վրա ավելանում է բարդ աշխարհաքաղաքական ենթատեքստը: Հայաստանը մինչ օրս հակամարտում է Ադրբեջանի հետ Լեռնային Ղարաբաղի պատկանելության հարցի շուրջ (ադրբեջանական շրջանի հայ բնակչության մեծամասնությամբ): 1987-1994թթ. ձգված պատերազմի հետևանքով երկու կողմերի զոհերի թիվը կազմել է 20.000 մարդ` այն դեպքում, երբ ավելի քան մեկ մլն մարդ փախստական է դարձել: Երևանն ու Բաքուն դեռևս հաշտության պայմանագիր չեն կնքել և անընդհատ մեղադրում են միմյանց զինադադարի խախտման մեջ:
    Սեպտեմբերի սկզբին Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը նույնիսկ հայտարարել է, որ անհրաժեշտության դեպքում պատերազմ կհայտարարի:
    Պատկերն ամբողջացնելու համար` հիշեցնենք, որ Հայաստանը գտնվում է Թուրքիայի շրջափակման ներքո, որը Ադրբեջանի ավանդական դաշնակիցն է: Երկիրը ամբողջությամբ մեկուսացված է արևելքից և արևմուտքից, ինչը միջազգային կապերի զարգացման լուրջ խոչընդոտ է:
    Չնայած իրավիճակի ծանրությանը` Վիճակագրական ծառայության ներկայացուցիչ Կարինե Կույումջյանը համարում է, որ արտագաղթը ավելի շուտ քմահաճություն է, քան թե անհրաժեշտություն: «Հայերի մեծամասնությունը, որոնք ցանկանում են հեռանալ երկրից, այստեղ էլ են լավ ապրում: Նրանք ուղղակի ցանկանում են ավելի լավ ապրել»,- ասում է նա:
    Մշուշոտ ապագա
    «Ապագայի նկատմամբ հավատքը փլուզվում է` այնպես, ինչպես ծառն է տապալվում ուժեղ քամուց»,- ասում է Ռուբեն Եգանյանը:
    «Հասարակության մեծ մասը կարող է ուտել կուշտ փորով, զավակները կապրեն ավելի լավ, քան ծնողները: Ապագայի նկատմամբ հավատքը փլուզվում է` այնպես, ինչպես ծառն է տապալվում ուժեղ քամուց»,- ասում է Ռուբեն Եգանյանը:
    Քաղաքագետ Կայծ Մինասյանը համաձայն է նրա հետ: Բնակչության մոտ տիրում է «անտարբերությունը և իշխանությունների նկատմամբ լիարժեք անվստահությունը: Մարդիկ չգիտեն ում դիմել օգնության համար: Երկրում բացակայում է հասարակական համաձայնությունը, և ստեղծված իրավիճակում միակ ելքը մնում է երկրից հեռանալը, էմիգրանտի ճանապարհը բռնելը»:
    Երևանյան «Ջրաշխարհ»-ում աշխատող Լիլիթի խոսքերը բնորոշում են բնակչությանը համակած ֆատալիզմը. «Ես ատում եմ իմ երկիրը: Մեր ղեկավարությանը հետաքրքրում է միայն իր գրպանը և ոչ թե մենք: Ես չեմ ուզում, որ իմ երեխաները մեծանան այստեղ: Հայաստանում նրանց համար ապագա չկա»:
    Ամեն ինչից հիասթափված երիտասարդ այս կինը երազում է Եվրոպա տեղափոխվելու մասին, սակայն եվրոպական վիզա ստանալն անհնար է նրա համար, ուստի, ամենայն հավանականությամբ, նա կտեղափոխվի Ռուսաստանի Դաշնություն, որտեղ նրա ամուսինը յուրաքանչյուր տարի մի քանի ամսով մեկնում է աշխատելու:
    Հայաստանում ծնելիության մակարդակի անկումը թերևս հստակորեն ցույց է տալիս ապագայի նկատմամբ հավատի բացակայությունը: Եթե խորհրդային համակարգի փլուզման ընթացքում մեկ կնոջ բաժին էր ընկնում 2,5 երեխա, ապա այսօր այդ թիվը կրճատվել է` հասնելով 1,7 երեխայի:
    «Ողջ դժբախտությունն այն է, որ մեր երիտասարդությունը ցանկություն ունի 3 կամ նույնիսկ 4 երեխա ունենալու, սակայն տնտեսական պայմանները նրանց ստիպում են մեկ, լավագույն դեպքում` 2 երեխա ունենալ»,- բողոքում է ժողովրդագիր Ռուբեն Եգանյանը:
    Հայաստանի զարթոնքը
    2013 թվականին նախատեսված նախագահական ընտրությունները ցույց կտան` արդյոք Սերժ Սարգսյանը, ում անվանում են «վերջին մոհիկան», պարտություն կկրի՞:
    Որոշողը կարող է լինել հենց բնակչությունը: Երևանում ԱՄՆ դեսպանը ողջունել է Հայաստանում քաղաքացիական շարժումների երևան գալը:
    Նա մասնավորապես ընդգծել է էկոլոգիական շարժումները, որոնք անցած տարի կանխեցին հիդրոէլեկտրակայանի շինարարությունը:
    «Քաղաքացիական հասարակության ռազմավարությունը կայանում է հետևյալում. խուսափել ուղիղ առճակատումից կառավարության հետ և կենտրոնանալ այնպիսի խնդիրների շուրջ, ինչպիսիք են շրջակա միջավայրը և օտար լեզուներ սովորելը: Այդ կերպ այն փորձում է տեղաշարժվել առանց բաց հարձակումների: Կարծում եմ` չնայած նրանք այժմ հետաքրքրվում են շրջակա միջավայրով, սակայն ապագայում կանցնեն քաղաքական հարցերին»,- ենթադրում է Ռիչարդ Կիրակոսյանը:
    Նրա լավատեսությունը շատ քիչ հայեր են կիսում, սակայն նա, այնուամենայնիվ, պնդում է, որ «հասարակությունը փոխվում է»:
    Ուրեմն ի՞նչ, անտարբերությունը, որ կախված է հայերի քաղաքացիական հոգու վրա, աստիճանաբար վերանո՞ւմ է: Ռիչարդ Կիրակոսյանը վստահ է:
    2013 թվականին նախատեսված նախագահական ընտրությունները մեզ ցույց կտան` արդյոք Սերժ Սարգսյանը, ում անվանում են «վերջին մոհիկան», պարտություն կկրի՞: Հակառակ դեպքում հայ ժողովրդի զարթոնքի մասին խոսելը դեռ վաղ է:
    Կարո՞ղ է փոխվել Հայաստանը
    Սահմանափակ բարեփոխումներն ակնհայտորեն անբավարար կլինեն ֆատալիզմի այս մթնոլորտը հաղթահարելու համար: «Մենք պետք է լիովին առողջացնենք տնտեսական, հասարակական և պետական համակարգերը,- համոզված է Ռուբեն Եգանյանը: - Պետք է կրճատել գործազրկությունը և հայերին հնարավորություն տալ այստեղ վաստակելու այնքան, որքան արտասահմանում: Այս նպատակով պետք է իսկական պայքար սկսել մենաշնորհների դեմ, ինչը ռեալ քաղաքական կամք է պահանջում, որն այսօր պարզապես չկա»:
    Բնակչությունը համամիտ է այս կարծիքին, սակայն իշխանության ներկայացուցիչներն իրենցն են պնդում: «Ասել, թե պետությունն իրավիճակը փոխելու համար ոչինչ չի անում, բացարձակ սխալ է: Նախագահին ընտրել են այն ծրագրի հետ միասին, որը մենք հիմա կյանքի ենք կոչում: Կարելի է ասել, որ ամեն ինչ բավական արագ չի ընթանում, բայց դա դեռ չի նշանակում, թե մենք ոչինչ չենք անում»,- համարում է Գագիկ Եգանյանը:
    Տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի տնօրեն Ռիչարդ Կիրակոսյանը կարծում է, որ բոլոր այս հայտարարությունները ոչինչ չեն փոխի, քանի որ «իրավիճակի լավացման միակ հնարավորությունը Թուրքիայի հետ սահմանի բացումն է: Առանց տարածաշրջանում լավ հարաբերությունների` տնտեսության զարգացման ներուժ չի լինի»: Նրա կարծիքով` ներկայումս հարցն այն չէ` կբացվի՞ արդյոք սահմանը, թե՞ ոչ, այլ այն, թե դա երբ տեղի կունենա: «3-5 տարի հետո»,- ասում է նա: Բացի դրանից` բնակչության շրջանում նկատվում է «կոռուպցիայի նկատմամբ անհանդուրժողականության աճ»:
    Այս են վկայում օլիգարխ Ռուբեն Հայրապետյանի` Հայաստանի մայրաքաղաքի պատերին փակցված տասնյակ նկարները, որոնցում նրա դեմքը խզմզված է:
    «Օլիգարխները Հայաստանի համար լրջագույն վտանգ են ներկայացնում: Կառավարությունը հասկանում է, որ իր ստեղծած հրեշները չափազանց վտանգավոր են դարձել, և ուզում է ազատվել նրանցից: Ես դա Ֆրանկենշտեյնի էֆեկտ եմ անվանում: Համակարգն այլևս չի կարող ջրի երեսին մնալ: Փակ տնտեսությունը, կամավոր թե ուժի գործադրմամբ, շուտով կբացվի: Այլևս չի կարելի հաշտվել քաղաքական և ֆինանսական հանցագործությունների հետ»:
    Բացի դրանից` մի քանի նախանշան մատնանշում է այն, որ պետությունը սկսել է մաքրվել: Այս տարվա մայիսին խորհրդարանի պատգամավորը, ով զուգահեռաբար իր տաղանդը դրսևորել էր դեղագործության ոլորտում, ստիպված եղավ 50 մլն դրամ (մոտ 100 000 եվրո) տուգանք վճարել անբարեխիղճ մրցակցության համար: Մի՞թե գործը մեռյալ կետից շարժվել է: Դժվար թե` իր բլոգում գրում է իրավապաշտպան Գաբրիել Արմաս-Կարդոնան:
    «Կա այս որոշման մեկնաբանման երկու եղանակ. պետությունը, վերջապես, ձեռք է բերել բավարար իշխանություն, որպեսզի օլիգարխներից խլի նրանց շուկաները, կամ որոշ օլիգարխներ պարզապես կօգտագործեն պետությունը մրցակիցների դեմ պայքարելու համար: Առաջին տարբերակն այն է, ինչ տեղի կունենար իդեալական աշխարհում, իսկ երկրորդն ավելի շուտ արտացոլում է իրերի իրական վիճակը»:
    Ամեն դեպքում, նրա խոսքով` այս գործում, այնուամենայնիվ, կա դրական կողմ: Դա կարող է նախանշանը լինել այն բանի, որ օլիգարխները պատրաստվում են շուկայի և սահմանների բացմանը և փորձում են ամրապնդել իրենց դիրքերը` արդիականացված և մրցակցային պայմաններում շուկայի բաժնեմասը պահպանելու նպատակով:
    Էմանուել Դենիել,
    Slate.fr


    Печать
    

    Добавление комментария

    Ваше Имя:
    Ваш E-Mail:
    Код:
    Включите эту картинку для отображения кода безопасности
    обновить, если не виден код
    Введите код:

    Օրվա լուր

    

    irevanaz.com


    ԻԼՀԱՄ ԱԼԻԵՎ. «ԵՍ ԱՐԴԵՆ ԱՍԵԼ ԵՄ, ՈՐ ՄԵՆՔ ԲԱՆԱԿՑՈՒՄ ԵՆՔ ՈՉ ՀԱՆՈՒՆ ԲԱՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ, ՄԵՆՔ ՈՒԶՈՒՄ ԵՆՔ ԲՈՎԱՆԴԱԿԱՅԻՆ ԲԱՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ՎԱՐԵԼ»

    Հայաստանում ծաղկում է ադրբեջանաֆոբիան և հենց դրանով կարելի է բացատրել Ադրբեջանի՝ կորոնավիրուսի համավարակի կապակցությամբ ՄԱԿ-ի Գլխավոր վեհաժողովի հատուկ նիստ հրավիրելու նախաձեռնությանը չաջակցելու Հայաստանի որոշումը, ասել է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը ադրբեջանական հեռուստաալիքներին տված հարցազրույցում:  
    «Մեզ պետք էր 97 ձայն, սակայն, մեր նախաձեռնությանն աջակցեց ավելի քան 130 երկիր: Մի քանի երկիր ձեռնպահ մնաց, իսկ միակ երկիրը, որը դեմ արտահայտվեց, Հայաստանն էր:
    Ես հայկական կողմի այդ որոշումը կապում եմ ադրբեջանաֆոբիայի հետ: Սա ցույց է տալիս նրանց այլատյաց, ֆաշիստական էությունը, Հայաստանում գերիշխող գաղափարը»

    Հրատապ լուրեր

    

    irevanaz.com

          ԻՐԱԿԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆ      
    Հրանտ Բագրատյան. «ՀՀ Վարչապետի հերթական սուտը»

    

    irevanaz.com

          «MEDIUM»      
    Նասիմի Աղաև. «Հայաստան. Մշակութային ցեղասպանություն, ժխտողականություն և կեղծավորություն»

    

    irevanaz.com

         ՂԱՐԱԲԱՂՅԱՆ ԿԱՐԳԱՎՈՐՈՒՄ     
    Թոֆիկ Աբասով. «Եթե ինչ որ անկանխատեսելի իրադարձություն տեղի ունենա, Ադրբեջանը ընտրելու է խնդրի կարգավորման ուժային տարբերակը»

    Վերլուծական

    

    irevanaz.com

    Արամ Ամատունի. «Սասնա ծռերը» վերադառնում է հին «ռեժիմի՞ն»

    

    irevanaz.com

    Կրեմլը ևս մեկ գաղափարախոսական հարված հասցրեց Հայաստանում նացիզմի հերոսականացմանը - Օլեգ Կուզնեցով

    

    irevanaz.com

    Հոկտեմբերի 27-ի ոճիրի կարևոր մոտիվը․ Ինչո՞ւ էր Ռոբերտ Քոչարյանը մտադիր փոխանակել Մեղրին - Սարգիս Արծրունի

    Տեսանյութեր

    

    АРМЯНСКАЯ ЛОЖЬ ПРО ТАК НАЗЫВАЕМЫЙ ГЕНОЦИД 1915 Г. В ОСМАНСКОЙ ИМПЕРИИ

    irevanaz.com

    

    ИСТОРИЯ ИРЕВАНА УСТАМИ АДЕКВАТНЫХ АРМЯН

    irevanaz.com

    

    ՀՀ ՀԱՏՈՒԿ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՁԱԽՈՂՈՒՄԸ: ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻՆԵՐԸ ԵՐԵՎԱՆՈՒՄ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ ԵՆ ՆԿԱՐԱՀԱՆԵԼ

    irevanaz.com

    Հարցազրույց

    

    irevanaz.com

    Ալեքսանդր Փերենջիև. «Ակնհայտ է, որ եթե 2016 թվականի ապրիլին մարտական գործողությունները չդադարեցվեին, Ադրբեջանը կազատագրեր իր տարածքների ավելի մեծ մասը»

    

    irevanaz.com

    Սերգեյ Մարկով. Հայկական լոբբին ԱՄՆ-ից պահանջում է Ադրբեջանի դեմ պատժամիջոցներ, սակայն դրանք չեն լինելու

    

    irevanaz.comԱլեքսեյ Խլոպոտով. «Ադրբեջանն առանց Ս-400 համակարգերի էլ ընդունակ է պաշտպանվել»

    Ով ով է Հայաստանում

    

    irevanaz.com

    Նիկոլ Վովայի Փաշինյան՝ Հայաստանի Հանրապետության 16-րդ վարչապետ

    

    irevanaz, irevan

    Կարեն Վիլհելմի Կարապետյան – Հայաստանի Հանրապետության նախկին վարչապետ

    

    irevanaz.com

    Հարությունյան Դավիթ Էդոնիսի - Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության անդամ

    Մամուլում

    

    irevanaz.com

    «News Blaze». «Հայաստանն անմտորեն կորոնավիրուսը տեղափոխում է Լեռնային Ղարաբաղ»

    «News Blaze» պարբերականը հրապարակել է ամերիկացի լրագրող և հրապարակախոս Նուրիտ Գրինգերի «Հայաստանն անմտորեն կորոնավիրուսը տեղափոխում է Լեռնային Ղարաբաղ» խորագրով հոդվածը, որում խոսվում է Հայաստանի վարած օկուպացիոն քաղաքականության, Լեռնային Ղարաբաղի մարզում կորոնավիրուսի տարածման մասին:

    

    irevanaz.com

    «Լեռնային Ղարաբաղից հարկադիր վերաբնակներ. Կորուստների պատմություն, գոյատևում և հույս»

    Ամերիկյան News Blaze հրատարակությունը հրապարակել է՝ ամերիկացի լրագրող և հրապարակախոս Նուրիտ Գրինգերի՝ «Լեռնային Ղարաբաղից հարկադիր վերաբնակներ. Կորուստների պատմություն, գոյատևում և հույս» հոդվածը,..

    

    irevanaz.com

         «NEWS BLAZE »    
    Նիկոլ Փաշինյանը պետք է Լոս Անջելեսում անցանկալի անձ հայտարարվի

    Հեղինակը գրում է, որ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը Լոս Անջելեսում պետք է հանդիպի Հարավային Կալիֆոռնիայի հայկական համայնքի հետ:
    «Լոս Անջելեսի քաղաքապետ Էրիկ Գարսետտին, ով մայրական գծով հրեա է, և Լոս Անջելեսի քաղաքային խորհուրդը, որի կազմում ընդգրկված են ամերիկյան հրեաներ, պետք է անհանգստացած լինեն այն փաստով, որ նացիստ Նժդեհը և Դրոն Հայաստանում հերոսացվել են»:

     


    SOCIAL NETWORK

    Լռահոս
    

    Լեռնային Ղարաբաղի ադրբեջանական համայնքը դիմել է ՄԱԿ-ի հատուկ ներկայացուցչ Անջելինա Ջոլիին

    

    «Հայկական կողմը դիտավորյալ հրդեհներ է կազմակերպում օկուպացված տարածքներում»

    

    Թուրալ Գյանջալիև. «Ադրբեջանցիներն ու հայերը կկարողանան խաղաղ ապրել Ղարաբաղում տարածքների ապաօկուպացումից հետո»

    

    «Գազպրոմ Արմենիան» աշխատակիցների աշխատավարձը կրճատում է 20 տոկոսով

    

    Զաքիր Հասանով. «2016թ. նրանք զանգահարեցին Սերգեյ Շոյգուին և աղաչեցին զանգահարել ինձ և կանգնեցնել ադրբեջանական բանակի առաջընթացը»

    

    Հիքմեթ Հաջիև. «Փաշինյանն իր հայտարարություններով խախտում է բանակցությունների ձևաչափն ու էությունը»

    

    Եվգենի Միխայլով. «Ադրբեջանական բանակը՝ իր մարտունակությամբ բավականին բարձր է հայկականից»

    

    ՄԱԿ-ում հրապարակվել է Հայաստանի օկուպացման քաղաքականությունը մերկացնող զեկույց

    

    Էլմար Մամեդյարով. «Ադրբեջանն իրեն իրավունք է վերապահում իր ինքնիշխանությունը և տարածքային ամբողջականությունը վերականգնել բոլոր անհրաժեշտ եղանակներով»

    

    Մևլութ Չավուշօղլու. «Թուրքիան բոլոր հարցերում գտնվում է եղբայր Ադրբեջանի կողքին»

    

    Խազար Իբրահիմ. «Անկարան Բաքվին 29 մլն դոլար գրանտ կտրամադրի պաշտպանական նշանակության ապրանք գնելու համար»

    

    «Հակամարտությունը պետք է կարգավորվի Ադրբեջանի միջազգայնորեն ճանաչված սահմանների շրջանակներում»

    

    Էլմար Մամեդյարով. «Միջազգային իրավունքի համաձայն՝ տարածքներ գրավելու համար ուժի կիրառումն անընդունելի է»

    

    Ժերար Գարդոն. «Հայաստանը պետք է հեռացվի Եվրոպայի Խորհրդից»

    

    Մարիա Զախարովա. «Ղարաբաղյան հակամարտության բանակցային գործընթացում արմատական առաջխաղացումներ չկան»

    

    Լեյլա Աբդուլլաևա. «Երկու ժողովուրդների միջև առկա թշնամական հարաբերությունների հիմքում դրված է Հայաստանի վարած օկուպացիոն քաղաքականությունը»

    

    Թուրալ Գյանջալիև. «Ինչու՞ է ԵԽԽՎ-ն անտարբեր վերաբերվում Հայաստանի ռազմական ագրեսիայի հետևանքով իրենց հարազատ հողերը լքած հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիների ճակատագրի հանդեպ»

    

    Ֆրանսիայի դեսպանը հանդիպել է Ղարաբաղի ադրբեջանական համայնքի ղեկավարի հետ

    

    Հայ ճարտարապետի խոստովանությունը. «Նախկինում Երևանում հայեր չեն ապրել»

    

    Թուրալ Գյանջալիև. «Մենք բողոքի նամակ ենք ուղարկել Կանադայի խորհրդարանի անդամներին»

    Copyright © 2009 IREVANAZ.COM